Contact opnemen?

Ik wilde graag een tussenjaar nemen en ik was daar een beetje op aan het oriënteren, maar ik vond eigenlijk alles leuk, ik wilde gewoon heel graag naar het buitenland. SAMEN leerde ik kennen via een open dag voor een studie die ik misschien wilde doen. Er zat een meisje naast me en we raakte aan de praat, zij was net met SAMEN weggeweest en vertelde over deze ervaring, ik weet zo even niet meer hoe ze heette. Maar door haar ben ik op zoek gegaan naar SAMEN en uiteindelijk dus ook via SAMEN weggeweest. Ik dus vier maanden in India geweest om vrijwilligerswerk te doen, daarna heb ik nog wel rondgereisd. Het leek me gewoon ontzettend gaaf om ergens te kunnen wonen en dan vier maanden terug te kunnen geven aan die lokale community. Die vier maanden zat ik in Pondicherry, ik denk rond de 100 jongens en we zaten zelf aan de school en de school had ook meisjes, dus ik denk dat er in totaal zo’n 300 kids zaten. Maar bij die 100 jongens woonden wij en sliepen wij dus ook. Ik heb eigenlijk amper Don Bosco huizen gezien, maar ik denk dat het heel erg zo was als elke Don Bosco, de jongens weten precies wat er van ze verwacht wordt omdat er een strak schema is. Het was er ook erg Christelijk, wij hadden een kerkruimte in ons huis ook en wij zaten daar wel 4x per week. 

Ik ben ongeveer drie kwart jaar na Mascha met de SAMEN reis mee naar India geweest. Dat kwam eigenlijk omdat Saraya, een vriendin van Mascha haar appte dat de SAMEN reis naar India ging en of dat niet iets voor mij was. Ik was toen wel 17, maar omdat ze Mascha kende en ik ook bijna 18 was mocht ik toch mee. Ik had natuurlijk al heel veel verhalen gehoord van Mascha en daardoor had ik er meteen zin in. Wat ik wel jammer vond is dat ik niet naar Mascha’s project ben geweest, maar ik heb wel heel veel projecten in India gezien en ik heb een van de brothers van haar project wel ontmoet toen we een project in de buurt bezochte. Wij gingen iedere week naar een ander project en als we op een jongens project bijvoorbeeld waren, gingen we ook naar een meisjes project in dezelfde stad zeg maar. Op een project runde een ex-father met zijn vrouw het project. Maar die waren dus maar met twee mensen en die hadden 150 jongens daar wonen. Die man en vrouw hadden zelf ook nog drie kinderen en die sliepen dan samen op een kamer, maar de kinderen werden wel net zo opgevoed als de jongens. Dan zie je wel dat de regelmaat en structuur die geboden wordt heel belangrijk is, anders zou dat natuurlijk helemaal niet gaan.

Door de regelmaat en structuur die er heerst op de projecten is echt iedere minuut ingepland, dat lijkt me wel zwaar  voor de jongens. Als je je even niet lekker voelt kun je niet een half uurtje extra blijven liggen. Ik zei ook tegen mijn maatje, als je diarree hebt, kun je zelfs niet even extra naar de wc, lijkt me erg lastig haha. Alleen in het weekend was er wat tijd om je even terug te kunnen trekken, maar verder was je ook altijd samen. 

Als persoon ontwikkel je tijdens zo’n reis echt ontzettend. Je komt jezelf tegen, ik had zelf erg last van een omgekeerde cultuurshock. Dat wordt je van te voren wel verteld, maar ik dacht, dat zal wel meevallen. Na een vakantie rol je er ook altijd wel weer in, maar ik rolde er niet in en dat vond ik erg lastig. Daarnaast leer je omgaan met cultuur verschillen, hoe anders de omgang met mensen soms is. Ik ben me ook heel bewust geworden van deze verschillen, maar ook van de problemen in de wereld. En als je dan terug hier bent, hoe absurd goed je het hier hebt. Dat bewustzijn gaat ook niet weg. Als ik van mensen hoor dat ze vrijwilligerswerk gaan doen, wil ik hun ook altijd helpen. 

Toen ik in India was verlangde ik zo erg naar mijn bed, in plaats van slapen op een houten plank of een metalen plank of een oud matras, maar toen ik na de reis terug kwam heb ik de eerste nacht gewoon op de grond geslapen omdat ik gewoon niet in slaap kon vallen.  

Onze ouders hebben deze ervaringen ook altijd gestimuleerd. Toen ik vertelde over mijn tussenjaar vroegen ze wel eerst of ik dan nog wel ging studeren, maar het was al snel: ‘oh wat gaaf’ en ‘we kunnen niet wachten om je op te komen zoeken’. Wij gingen vroeger wel al veel op vakantie, we zijn ook ooit met onze ouders naar Tanzania geweest, maar verder eigenlijk altijd binnen Europa. Bij ons werd er ook niet van te voren gepland waar we heen gingen, de datum stond vast, maar vanaf daar keken we meestal gewoon waar het mooi weer was of waar er weinig file stond. 

Ik ben denk ik wel beïnvloed door Mascha omdat ik de organisatie ook via haar ken, maar wij hadden altijd wel al een hele goede band, wij kunnen alles met elkaar. Onze ervaringen met SAMEN hebben er wel voor gezorgd dat we nog wat extra’s delen, maar het heeft ook gezorgd voor wat extra begrip. Ik heb Mascha thuis zien komen, die niet wist wat ze met zichzelf aan moest, maar die wel al haar verhalen aan mij kwijt kon en ervoor zorgde dat ik dezelfde ervaring aan wilde gaan. Ja en ik heb Lieke thuis zien komen, die India ook meteen erg miste en kon toch een extra steun voor haar zijn en iemand zijn die haar begrijpt. 

 

SAMEN bestaat dit jaar 35 jaar, ter ere van dit jubileum hebben we verhalen verzameld van mensen die een bijzondere band hebben met SAMEN.