Contact opnemen?

Ik ben voor het eerst met SAMEN in contact gekomen via een vriendin van mijn zus, ik was toen 18 jaar en ben in de zomervakantie mee geweest met de groepsreis naar Bolivia en Ecuador, dit was in 2012. Tijdens deze groepsreis was het thema verantwoord vrijwilligerswerk nog geen prioriteit. Ook was hechting nog geen thema waar veel over gesproken werd, er werden tijdens deze reis bijvoorbeeld veel knuffelfoto’s gemaakt. Vrij snel hierna werd dit wel een groot onderwerp en hier heb in mijn tijd in het bestuur ook aan meegewerkt. We vonden het belangrijk de aandacht meer te leggen op de impact die jij als vrijwilliger hebt op de straatkinderen en het project in plaats van andersom. In 2013 ben ik met een maatje naar India gegaan en hebben wij een tijd meegeleefd op een project. Dit was heel anders dan de groepsreis. In het begin had ik erg veel last van heimwee. Het project was groot en afstandelijk en ik had vaak het gevoel dat wij niet betrokken mochten zijn bij de kinderen. Wel had India een prachtig straatbeeld waar ik meteen door gefascineerd raakte, die kleuren overal! Ik weet nog dat ik met een vrouw van het project een sari ben gaan kopen, deze werd ook helemaal opgemeten. De kinderen van het project vonden het fantastisch om ons in die traditionele kleding te zien. Desondanks dacht ik na India: dit nooit meer. Toch begon het weer te kriebelen na mijn bachelor Algemene Sociale Wetenschappen en besloot ik weer te gaan, samen met een maatje. Ik sprak al een beetje Spaans en il wilde na de groepsreis in 2012 altijd nog een keer terug, dus mijn oog viel op Ecuador. Dit project was niet te vergelijken met het project in India, de cultuurshock was een stuk minder. Daarnaast was het project klein en knus. Het was wel hard werken, er werd meer van je gevraagd en er was weinig privacy. We sliepen bijvoorbeeld in hetzelfde gebouw als de jongens, we hadden een eigen kamer maar deelden wel de badkamer. Op het project werd er veel voor de kleine jongens gedaan en de grote jongens waren als een grote broer voor hen. In Nederland is iedereen op zichzelf, maar in Ecuador hielp iedereen elkaar. We hebben de jongens een keer meegenomen op een `wildlife’ dag. Ik vond het indrukwekkend om te zien hoe deze jongens met elkaar omgingen en hun verantwoordelijkheid namen voor de elkaar. Ik heb in Ecuador het gevoel gehad dat wij waardevol waren voor de lokale staf. We hebben in samenwerking met de lokale staf geprobeerd het beste uit de jongens te halen. Hierbij probeerden wij samen te kijken naar individuele talenten van de jongeren en deze ook te stimuleren.  Er was bijvoorbeeld iemand die erg goed was in origami, dit probeerden wij te stimuleren door samen opzoek te gaan naar nieuwe projecten voor hem. 

Mijn motivatie om weg te gaan was om andere landen en culturen te leren kennen, ik ben mij bewust van mijn bevoorrechte positie in Nederland en ik vond het belangrijk om te zien dat het leven heel anders kan zijn. Als ik terugkijk naar mijzelf als vrijwilliger in India en als vrijwilliger in Ecuador denk ik dat ik in Ecuador het gedrag van de kinderen beter kon plaatsen. Dit kwam doordat ik zelf wat ouder was en door de kennis die ik had opgedaan tijdens mijn studie. Toch heb ik gemerkt dat ik in Ecuador (wellicht in mindere mate) tegen dezelfde dingen aanliep als in India, bijvoorbeeld tegen het bewaken van mijn grenzen of het zoeken naar jouw rol als vrijwilliger op het project, waardoor het soms leek alsof ik niet van mijzelf geleerd had. Daarnaast ben ik meer gaan nadenken over de impact die je als vrijwilliger op het project hebt, waardoor ik op een meer bewuste manier omging met de kinderen in Ecuador. Al met al zal ik het leven op een project voor straatkinderen nooit vergeten. Het waren stuk voor stuk leerzame periodes waar ik SAMEN ontzettend dankbaar voor ben! 

 

SAMEN bestaat dit jaar 35 jaar, ter ere van dit jubileum hebben we verhalen verzameld van mensen die een bijzondere band hebben met SAMEN. Daarnaast komen we op 6 oktober samen in Assel om dit te vieren, ben je er bij?