Contact opnemen?

Ik leerde SAMEN kennen op een wereldfestival in Gemert, ik was toen 17 en vond mezelf nog jong. Ik wilde eerst mijn opleiding afmaken, ik studeerde ergotherapie. Na mijn opleiding heb ik een half jaar gewerkt om te sparen voor India en zodat ik tijd had om een maatje te zoeken, ik ben 6 maanden in India geweest. Mijn India maatje heb ik gevonden doordat zij bij SAMEN zat en ik bij Missie en Jongeren. Daar werden meerdere mensen gekoppeld, het leek wel een soort huwelijksmarkt, haha. Vanaf dat moment stapte ik binnen bij SAMEN. Met dat maatje heb ik ook nog steeds goed contact en we zijn ook twee keer samen terug geweest naar het project. Harry heeft zelfs nog haar dochter gedoopt. 

5 jaar later ben ik ook nog naar de Filipijnen geweest, toen ben ik voor 9 maanden geweest. Toen heb ik  een advertenties geplaatst in de krant om een maatje te zoeken en die ook gevonden.

Mijn motivatie om weg te gaan en vrijwilligerswerk te gaan doen was eigenlijk gewoon een gevoel, ik wilde al langer weg en door mijn maatje ontstond het idee om vrijwilligerswerk met straatkinderen te doen. Het reisvirus zat er bij mij wel al vroeg in. Ik heb tot mijn 5eop Aruba gewoond. Mijn vader was leraar daar. Mijn moeder is Nederlands maar wel geboren in Indonesië. Echt met de paplepel ingegeven dus. 
Ik ben heel blij dat ik met Salesianen weg ben geweest. Met straatkinderen zie je natuurlijk hele vervelende dingen, maar bij Don Bosco geven ze hen wel een zo goed mogelijke toekomst, dat vind ik mooi. Er zijn altijd wel een aantal uitvallers en uitzonderingen, dat heb je overal, maar dat stukje toekomst bieden en heel humaan naar die kinderen kijken, dat is hoe Don Bosco kinderen zag. 
 

Het grootste verschil met toen en nu is dat wij echt los van alles gingen. Toen ik in India was heb ik één keer gebeld met Kerst en toen was er ook nog een slechte verbinding. Het thuisfront hielden we op de hoogte met een keer in de 2 weken een brief te sturen, die er een week over deed. Zo hoeft het ook niet meer, maar ik gun de mensen die nu gaan wel het los zijn van alles en dat je echt helemaal op gaat in het land en de cultuur en in je leven daar. Ik denk dat zo’n reis dan misschien ook meer impact zal hebben. Een ander verschil met toen is dat jongeren nu subsidie krijgen. In het begin moest je in het vrijwilligerswerk veel meer investeren om alles te kunnen betalen. Je moest echt hard sparen en je bent misschien dan ook wel nog meer gemotiveerd, omdat je echt moeite moest doen. Het is wel dubbel want nu kunnen er waarschijnlijk jongeren weg die misschien toen niet de kans hadden gehad.

Wat me het meest is bijgebleven is dat elk kind zo veel potentie heeft. Dat je op een bepaalde manier, met aandacht, met scholing, het zien van kinderen, een toekomst kan bieden of in ieder geval een goede rugzak mee kan geven – ook al gaan ze misschien niet helemaal de goede kant op. Structuur en warmte bieden, een stukje toekomst geven. Dat besef vind ik heel mooi en dat blijft me heel erg bij. 
Wat me ook nog steeds raakt is de manier waarop de Salesianen met elkaar omgaan. Dat stukje no nonsens soms, hup aanpakken en doen, en zo nu en dan ook tijd voor een feestje, vind ik mooi. Soms vond ik het wel apart om als de weinige  vrouwen op zo’n project te zijn, je bent te midden van  de brothers, fathers en de jongens. Een bijzondere positie en een bijzondere ervaring.

 

SAMEN bestaat dit jaar 35 jaar, ter ere van dit jubileum hebben we verhalen verzameld van mensen die een bijzondere band hebben met SAMEN. Daarnaast komen we op 6 oktober samen in Assel om dit te vieren, ben je er bij?